Ένας δάσκαλος έφερε μπαλόνια στο σχολείο και ζήτησε από τα παιδιά να τα φουσκώσουν όλα και στη συνέχεια να γράψει το κάθε παιδί στο μπαλόνι του, το όνομά του .
Μάζεψαν τα μπαλόνια στο διάδρομο και ο δάσκαλος τα ανακάτεψε από άκρη σε άκρη. Ο δάσκαλος έδωσε τότε 5 λεπτά για να βρει το κάθε παιδί το μπαλόνι που είχε πάνω το όνομά του.
Τα παιδιά έτρεξαν πάνω κάτω, κοιτάζοντας και ψάχνοντας ξέφρενα, αλλά, καθώς έφτασε η ώρα και τα 5 λεπτά πέρασαν, κανένα δεν βρήκε το δικό του μπαλόνι...
Τότε ο δάσκαλος είπε στα παιδιά να πάρουν το μπαλόνι που είχαν πιο κοντά τους και να το δώσουν σε εκείνο το παιδί του οποίου το όνομα ήταν γραμμένο πάνω στο μπαλόνι .Σε λιγότερο από 2 λεπτά το κάθε παιδί είχε το δικό του μπαλόνι.
Τελικά, ο δάσκαλος είπε:
«Το μπαλόνι είναι σαν την ευτυχία. Κανείς δεν θα το βρει εάν ψάχνει μόνο για το δικό του. Αντ' αυτού, αν όλοι νοιάζονται και για τους άλλους, θα βρουν το δικό τους πολύ πιο γρήγορα».
[Μετάφραση και απόδοση στα ελληνικά :Διαπροσωπικές Σχέσεις]
Οι σκέψεις αυτές ας μας ακολουθούν στον δύσκολο δρόμο
για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού
κι ας μην ξεχνάμε πως ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
θα ξεπεράσουμε κι αυτή τη δύσκολη συγκυρία.
